۱۰ بهمن ۱۳۹۰
Fall of the USA(همراه با ترجمه)
Remember we were kids; When one of us started losing the game, cheating began to start. We would have done anything to win the game, even for just and only one time. We would have shown strange and hilarious behaviors which was a sign of jealousy and animosity. Most of these behaviors were ignored because we were kids! A very good reason. Nowadays, the despicable enemy has the same story. It is up to you who or what you call the enemy, the West, USA, Zionism, Wahhabis… no difference, the enemy is cheating or better to say: cheating publicly. Sometimes changing the chess pieces is done when you are not watching. Sometimes I am two moves away from becoming checkmate. In this situation, I will not cheat behind you, but in front of you. I will do anything possible to escape the loss, unaware of the fact that two moves will at most become three. What is left at the end is loss; A miserable loss. In another hand, calm and confident of winning, you are smiling at me. This is exactly the enemy's situation. That is why I call the enemy, despicable. Different sanctions, act and sentences, filtering Iranian users on the web, supporting opposition groups directly and indirectly and recently terrorizing young Iranian scientists; These are signs of enemy's despicability.
We have to be careful. The enemy is not a kid. If you give him the opportunity, he will rearrange the chess pieces. If he does not tare you apart, now it is you who has to surrender.
What is our duty now? One of the godsends which are given us through the blessing of Islamic Republic and Imam Khomeini is a sage and wise leader. At the time when devils are introducing their governments as human being's utopia and are killing innocent people in the name of fighting with terrorism, our leader has lightened the right path to the true utopia. Put your head up and you will see what I am saying.
You will see that the enemy is just bragging. What they did and said was not effective at all. More sanctions which they came up with, faster young Iranian scientists reached the zeniths of science and technology and made the world wondered. They started to seduce Iranians with colorful temptations, unaware of the fact that someone, whose actions are based on his beliefs, is not seducible. Recently, they have been terrorizing Iranian scientists. They still do not understand the fact that this evasion, like others, is of no use. Iran is a land where thousands of such people would be born and enemies are not going to gain their goals by terrorizing two or three of them.
By terrorizing people like Ahmadi Roushan, oil sanction, campaigning to our see boarders and massive propaganda, the enemy want(s) us to be terrified and hopeless, to be scared of a shadow which looks like a demon. We have not been this way before and we should not be from now on. Do not say that I as a youth or a student am not capable of doing anything. Our scientific Jihad is a sharp sword to the heart of the enemy. The facts that Jihad is not possible by lying on a fancy bed and chanting and also becoming a warrior is not easy, should be taken into consideration. Jihad is hard and needs hard work and tough men. A warrior sacrifices himself and is brave, tough and tireless.
Do not be scared. Shadows are not scary. We have also a great leader to depend on. The enemy is like a dog. A dog has scary face, but when he sees a rock in your hand, runs away as fast as possible. So pick up a rock and aim the enemy.
پاییز آمریکا
يادت هست وقتي بچه بوديم، موقع بازي وقتي يك نفر كم ميآورد شروع ميكرد به جرزني. هر كاري ميكرد تا يك بار، فقط يك بار بازي را ببرد. اين وسط كارهاي عجيب و غريب، مسخره، كارهايي كه معلوم بود از حرص و حسد است، انجام ميداد. آن موقع با خودمان ميگفتيم بازي است و مهم نيست، بچه است و نميفهمد، دفعهي بعد داخل بازيهايمان راهش نميدهيم. اكنون دشمن ذليل هم، دوست داري اسمش را بگذار غرب، آمريكا، صهیونيست، وهابيون يا ...، شروع كرده به جرزني. بهتر بگويم علني جر ميزند. يك وقت هست سرت را كه بر ميگرداني، من جاي مهره را عوض ميكنم و تو يا ميفهمي يا نميفهمي. يك وقت هم هست اوضاع اينقدر خراب است كه دو حركت مانده تا من كيش و مات شوم. آنوقت است كه پنهان كاري را كنار ميگذارم و دست به هر كاري ميزنم تا شايد راه فراري از شكست بيابم؛ غافل از اينكه نهايتاً دو حركت ميشود سه حركت، ولي آخرش شكست است. شكستي همراه با حقارت. تو هم مطمئن و آرام از اينكه برندهي اين بازي هستي، از ته دل هم به من ميخندي. دشمن هم همين وضعيت را دارد. همين است كه ميگويم دشمن ذليل است. تحريمهاي گاه و بيگاه به بهانههاي واهي، بيانيهها و مصوبههاي نمايشي، فيلتر كردن كاربران ايراني در فضاي سايبري، حمايت مستقيم و غيرمستقيم از عناصر ضدانقلاب و اخيراً ترور دانشمندان جوان ايراني. اينها همهاش نشانهي ذلت دشمن است.
گرچه ما هم نبايد فقط بنشينيم و بخنديم. چرا كه دشمن بچهي هشت، نه ساله نيست. به او امان بدهي، مهرههاي شطرنج را از نو، آنطور كه ميخواهد ميچيند. آنوقت تو بايد پرچم سفيد را دو دستي بالا ببري، البته اگر او به تو امان بدهد.
حالا بايد چهكار كنيم؟ ميداني يكي از موهبتهاي الهي كه به بركت جمهورياسلامي و امام به من و تو عطا شده چيست؟ دست رهبري فرزانه، حكيم و هميشه در صحنه كه بر سر ماست. در روزگاري كه شياطين حكومت خود را آرمانشهر معرفي ميكنند و به اسم حقوق بشر و مبارزه با تروريستم مردمان بيگناه را به رگبار ميبندند، آقاي ما همچون ماه شب چهارده، ظلمات را روشن نمودهاند. كافيست به جاي اينكه نوك پايت را نگاه كني، سرت را كمي، فقط كمي بلند كني.
حتماً شنيدهاي كه آقا فرمودهاند: ما امروز در شرايط بدر و خيبريم، نه شعب ابيطالب. در شعب موضع، موضع انفعال بود. همه منتظر امداد غيبي الهي بودند، كاري هم نميشد كرد. عرصه تنگ شده بود و دشمن هم قدر. در بدر و خيبر، كارزار جهاد بود و مبارزه. بايد تلاش ميكردي و عرق ميريختي و هزينه ميدادي. دشمن هم فقط هايوهوي داشت و بس.
خوب كه نگاه كني، ميبيني الآن هم دشمن فقط داد و فرياد ميكند. هرچه حلقهي تحريم را تنگتر كردند، جوان ايرانيِ مؤمن و معتقد، دانشمند و آگاه، قلههاي علم و تكنولوژي را با سرعت بيشتر فتح كرد و دنيا را انگشت به دهان گذاشت. ديدند تحريمها بيفايده است، با تبليغات و زر و وعدههاي رنگارنگ سعي كردند، جوان ايراني را فريب بدهند. غافل از اينكه كسي كه ملاك عملش، اعتقاد باشد، فريب دنيا را نميخورد. دست آخر هم روي آوردند به ترورهاي زنجيرهاي. جالب اينجاست كه حتي براي ظاهرسازي هم اين عمل وقيحشان را تكذيب نكردند. هنوز هم نفهميدهاند كه جوان ايرانيِ مؤمن و معتقد، دانشمند و آگاه، يكي، دو تا يا سه تا نيستند؛ كه ايران مهد تولد و تبلور چنين جواناني شده است. هيچ وقت نميفهمند كه اين حيله هم مانند ترفندهاي قبلي نتيجه ندارد. اهل ذلالت، هميشه در ظلماتند و خدا با اهل ايمان است.
دشمن با ترور امثال احمديروشنها، تحريم نفت، لشكركشي به مرزهاي آبي و تبليغات بيوقفه ميخواهد من و تو را بترساند؛ تا ما نااميد از امكان مقابله با سايهاي روي ديوار، كه به ديوي ميماند، به گوشهاي كز كنيم و در لاك خودمان فرو برويم. پس نگو منِ جوان یا منِ دانشجوي بيتجربه، كاري نميتوانم بكنم. تاكنون اينگونه نبوده، از اين به بعد هم نبايد باشد. جهاد علميِ تو خار كه نه شمشير برّاني است بر چشم دشمنان. حواسمان باشد كه جهاد زير پتو نميشود و جهادگر شدن ساده نيست. جهاد، سختي و ملالت دارد و تلاش ميخواهد و مرد ميدان. جهادگر، ايثارگر است و خستگيناپذير. محكم است و شجاع.
پس نترس كه سايه ترس ندارد، دست آقا هم بر سر ماست. سگ را ديدهاي؟ ظاهري ترسناك دارد ولي كافي است سنگي را توي مشت تو ببيند، مثل موش فرار ميكند. سنگت را انتخاب كن و دشمن را نشانه برو.
