توقع انقلاب از هنر و هنرمند، مبتنى بر نگاه زيباشناختى در زمينه هنر است، كه توقع زيادى هم نيست. ملتى در يك دفاع هشت‌ ساله با همه وجود به ميدان آمد. جوانان به جبهه رفتند و از فداكارى در راه ارزشى كه براى آنها وجود داشت، استقبال كردند؛ البته عمدتاً به خاطر دين رفتند؛ هرچند ممكن است عده‌اى هم براى دفاع از ميهن و مرزهاى كشور دست به فداكارى زده باشند. مادران و پدران و همسران و فرزندان و كسانى كه پشت جبهه تلاش می‌كردند نيز طور ديگرى حماسه آفريدند.

هنر در نظام قدیم، مظلوم بود، چون از ارزش‌ها و آرمان‌های انسانی جدایش کرده بودند.

آنها که به زور و زر تکیه داشتند، ابزاری برای استوار ماندن تخت و قدرت خود می‌خواستند. هنر محکوم بود که در خدمت هدف‌های زورگویان و زراندوزان درآید، هرجا لازم شد توجیه‌گر راه و کار آنها و هرگاه نیاز افتاد حربه‌ای بر ضد ارزش‌های اصیل و در همه حال مُخَدّر و گمراه کننده باشد. تنها هنگامی که ایمان و گستاخی در هنرمندی به هم می‌رسید، هنر در خدمت اصالت‌ها و ارزش‌های حقیقی در می‌آمد و این بسی کمیاب و زود گذر بود.

اِن الله ‌جَمیل ‌و‌ یُحب‌الجَمال

زیبا دوستی فطری است. هنر هم عکس‌العمل انسان است به زیبایی‌ها. پس می‌توان گفت هنر و هنرمندی هم فطری است و یکسره با زحمت خود انسان در او پدید نمی‌آید.