شعر زیبا در مدح حاج عبدالله والی از استاد فتحیان
تقدیم به مرد خدایی که نمی شناختمش
جنب چشمان محبت خانه داشت خانهای سرشار از ریحانه داشت
گرچه او عاقل ترین شهر بود حال و روز مردمی دیوانه داشت
بین مردم بود اما خسته بود خانهای در گوشه ای ویرانه داشت
صبحهای جمعه با تکرار عهد لقمهای نور و صفا صبحانه داشت
گاه مویش مثل قلبش ریش بود در کنار جانمازش شانه داشت
گاه میشد تا سحر در سجده گاه ناله های تشنه ی مستانه داشت
در میان دستهایش روز و شب لحظه هایی غرق در پیمانه داشت
والی دلدار ما در بزم درد جایگاهی ویژه و دردانه داشت
بهر ما بیچارگان در بسته بود او کلیدی از در میخانه داشت
